هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم           نبود بر شر آتش میسرم که نجوشم

به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم     شمایل تو بدیدم، نه عقل ماند و نه هوشم

حکایتی ز دهانت به گوش جان من آمد           دگر نصیحت مردم حکایت است به گوشم

مگر تو روی بپوشی و فنته باز نشانی             که من قرار ندارم که دیده از تو بپوشم

من رمیده دل آن به که در سماع نیایم            که گر به پای در آیم به در برند به دوشم

بیا به صلح من امروز در کنار من امشب           که دیده خواب نکرده است از انتظار تو دوشم

مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم                که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم

مرا مگوی سعدی طریق عشق رها کن           سخن چه فایده گفتن، چو پند می ننیوشم

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل             که گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم

همدیگر رو بغل کردیم و بوسیدیم. خداحافظی کردیم و دو سه تا پله رفت پایین، دوباره ایستاد و برگشت به سمت ما، دلم خواست یک بار دیگر ببوسمش، و این دیگر اشکمان را جاری می کرد. لبخند زدم و برایش دست تکان دادن که برود و بوسه آخر بغض شد در گلویم. حس می کنم اگر می بوسیدمش دوباره، کم تر دلم برایش تنگ می شد، گذاشتم دلتنگی بماند، بغض شود بیخ گلویم. دلم می خواهد هی دلم برایش تنگ شود. جای خالی یک دوست مهم است، می خواهم این جا خالی بماند تا خودش برگردد.

این روزها با تصویرهایم زندگی می کنم. تصویر قدم زدن در ساحل دریا با صندلهای سبک و لباسی با گل های ریز و رنگ روشن و کلاه حصیری بزرگ... این تصویر برای وقتی است که تنهایم و دلم قدم زدن می خواهد. یا تصویر یک مبل راحتی سفید تنها رو به پنجره ای که به منظره ای وسیع گشوده می شود... برای وقتی که دلم کتاب خواندن می خواهد و وقت ندارم، یا قدم زدن و آواز خواندن گروهی در دامنه دشتی که خط افق دیده می شود وقتی دلم برای دوستانم تنگ می شود. یا تک تصویرهایی از من که نقاشی می کنم از یک بنای قدیمی جایی در آمریکای جنوبی... یا عکاسی می کنم از آداب و رسوم مردم در جشن ها در چین، یا یک زن آفریقایی که موهایم را می بافد... یا کوله به پشت جایی در اروپای شرقی قدم می زنم... این تصویرها برای همین لحظاتی است که نمی دانم چرا این جای دنیایم و نمی دانم که می خواهم کجا باشم...

امروز روز هیجان انگیزی نیست!

پسر عمه ای دارد پدرم که البته بیش از آن که اقوام باشد دوست نزدیکش است و سال هاست که آمریکا زندگی می کند. چند روز پیش تماس گرفت و از پدر و مادرم می پرسید: اون پیرمرده بود که ... و نشانی داده بود که پیرمردی بوده که میوه و سبزی می فروخته در محله ای که بچگی زندگی می کردند ... و یادتان هست که اسمش چی بود؟

و تعریف کرده که دارم خاطراتم را می نویسم و رسیده ام به این جا که این پیرمرده توی کوچه گاری هل می داده و داد می زده: اوی بیایید تَماته* دارم.

*تَمامه: در لهجه خوزستانی همان گوجه فرنگی  (Tomato)

از ترس گریزی نیست

از مرگ نیز

در عین ترس از پیمودن شب باز نماندیم

ودر قلب مرگ از خندیدن با صدای بلند

و چنین شد که خندان خندان به صبح رسیدیم.

خانه پدری را نباید فروخت. باید هر چند وقتی بشود که برگردی و به یاد بیاوری که چطور این جا زندگی جریان داشت. تا بتوانی حس عمیق تنهایی را تحمل کنی.

خانه آقا را می فروشند.

یه بچه شش هفت ساله اومد بهم جوراب بفروشه! هی گفت: خاله بخر. گفتم نه نمی خوام. آخه جوراب مردونه می خوام چی کار؟ برو به مردا بفروش. گفت خوب برای دوست پسرت بخر. خندیدم: ندارم که.یه فکری کرد گفت: برا بابات بخر. خاله ایشالله خوشبخت بشی. بخر دیگه. ایشالله خوشبخت شی.. گفتم: نه نمی خوام.همین طوری دنبال من می آمد و التماس می کرد. یک بیسکویت از کیفم در آوردم بهش تعارف کردم: ببین من جوراب نمی خوام. بیا این بیسکویت برای تو. حالا برو دیگه. نگرفت. زیر لبی گفت: خاله ایشالله بیچاره بشی. و رفت سراغ یک ماشین که ایستاده بود و یک آقایی توش بود. ایستاده بودم نگاهش می کردم. آقاهه ازش نخرید. اونم دیگه بهش گیر نداد. دمغ شده بود. اومد از کنار من راهشو کشید رفت. صداش زدم: خوب بیا ازت می خرم. محل نذاشت. به سرنوشت محتومم فکر کردم. با خودم گفتم: اگه بی چاره شدی تقصیر خودته. دیدی دلش را شکستی. دیدم ایستاده داره صدام می کنه: خانوم ازم می خری؟ این دفعه نگفت خاله.